Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Κόρινθος-παραλία "Καλάμια": Το μεσημέρι ήταν "λάδι" και κολυμπήσαμε. Ε, μετά έβρεξε, το απόγευμα. (4 φωτογραφίες)



Τα Βασανιστήρια Στο Βυζάντιο Βυζαντινή Ορθόδοξη Ιερά Εξέταση.



Το Βυζάντιο, που δεν ήταν παρά
η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, 
καθιέρωσε με ωμή βία τον χριστιανισμό
ως επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας. 
Ο χριστιανικός κόσμος ποτέ δεν θέλησε να παραδεχτεί 
το βίαιον της υπόθεσης, παρ’ όλο που ατέλειωτες
 ιστορικές μαρτυρίες, γραπτές και αρχαιολογικές, 
βοούν προς αυτή την κατεύθυνση.
Διαβάζοντας τα παρακάτω εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι
 οι αγριότητες των τζιχαντιστών του ISIS και ο φανατισμός των ταλιμπάν
 ωχριούν μπροστά στις φρικαλεότητας των χριστιανών ορθοδόξων του μεσαίωνα.
 Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι ιθαγενείς αναγκάστηκαν 
να αποδεχθούν τον χριστιανισμό κατά τα πρώτα 1000 χρόνια
 με αυτές τις μεθόδους τρομοκράτησης και βασανισμού.
Υπάρχουν όμως κι έντιμοι χριστιανοί 
οι οποίοι το αναγνωρίζουν. 
Θα αναφέρουμε μια τέτοια περίπτωση:
Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, Πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, 
βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ», 
έκδοση «Ψυχογιός» σελ. 17.
«Πράγματι κατά τη βασιλεία του Θεοδοσίου 
ο χριστιανισμός γίνεται η θρησκεία του κράτους.
 Εναντίον των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα,
 που πήραν συχνά το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων.
Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες
 και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύτηκαν, τα ιερά λεηλατήθηκαν
 από τους χριστιανούς, οι ιερείς, όπως γράφει ο Λιβάνιος
 υποχρεώθηκαν «να σιγήσουν ή να πεθάνουν».
Ωστόσο είναι άξια απορίας τα φρικτά βασανιστήρια κι οι απάνθρωπες ποινές 
που εφαρμόστηκαν, καθ’ όλη τη διάρκεια της αυτοκρατορίας αυτής, 
παρ’ όλα τα «αγαπάτε τους εχθρούς υμών» 
και τα «καλώς ποιείται τοις μισούσιν υμάς». 
Όπως και να το κάνουμε, θρησκεία της αγάπης λέγεται.
Κι όμως, οι φρικαλεότητες εκτινάχθηκαν σε απίστευτα ύψη.
 Η απανθρωπιά των Βυζαντινών μας προκαλεί τεράστιες δέος
 και τρομερή κατάπληξη για το απίστευτο μέγεθος της διαστροφής, 
στην οποία μπορεί να περιέλθουν ανθρώπινα όντα.

Όλα τα στοιχεία που θα παραθέσουμε είναι από το ανεκτίμητο βιβλίο
 του Κυριάκου Σιμόπουλου «ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ». 
Ότι θα ακολουθήσει εδώ τυγχάνει προϊόν αντιγραφής από το προαναφερθέν βιβλίο.
 Θέτουμε υπ’ όψιν των αναγνωστών ότι τίποτε απολύτως δεν αναφέρει 
ο εν λόγω συγγραφέας χωρίς να το τεκμηριώσει και μάλιστα
 στις περισσότερες περιπτώσεις με αρκετά και ικανά ιστορικά ντοκουμέντα, 
τα οποία παραθέτει στις πάμπολλες υποσημειώσεις. 
Πρόκειται για ένα άκρως επιστημονικό έργο. 
Επίσης πρέπει να αναφέρουμε ότι το βιβλίο είναι ογκωδέστατο, ότι καλύπτει 
όλες τις ιστορικές περιόδους και πολιτισμούς και ότι όσα θα αποσπάσουμε εδώ
 τυγχάνουν ψήγματα του όλου έργου.Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Στο Βυζάντιο άναψαν οι πρώτες πυρές για την θανάτωση αιρετικών και μάγων. 
Στο Βυζάντιο η πρώτη Ιερά Εξέταση.
 Καινούργιες μέθοδοι βασανισμού και εκτελέσεων εφαρμόζονται για κατάδικους 
και εχθρούς της εξουσίας. 
Όλα αυτά μαζί με τη διαφθορά του συστήματος, συνθέτουν
 μια τοιχογραφία φρίκης και τρόμου.
 Η κατάκτηση και η διατήρηση της αυτοκρατορικής ηγεμονίας,
 γράφει ο Μιχαήλ Ψελλός, γινόταν «φόνοις και αίμασιν»…
Βασάνιζε η αυτοκρατορική εξουσία, βασάνιζε και η πατριαρχική.
 Με την ίδια αγριότητα. 
Οι βασανιστές του πατριαρχείου συναγωνίζονταν τους βασανιστές του παλατιού
 σε σκληρότητα και εφευρετικότητα.

Η αγριότητα των βυζαντινών ηθών, ο σαδισμός και οι εκδικητικές επινοήσεις
 στους βασανισμούς εξεικονίζονται στα κείμενα των χρονογράφων. 
Αναρωτιέται ο Νικήτας Χωνιάτης ποιός από τους πασίγνωστους τυράννους
 της αρχαιότητας υπήρξε τόσο θηριώδης όσο οι σύγχρονοί του ηγεμόνες. 
Μήπως ο Καμβύσης ή ο Ταρκύνιος, μήπως ο Έχετος ή ο Φάλαρις;
Δεν είναι επομένως περίεργο που πολλοί αυτοκράτορες χαρακτηρίζονται
 από Βυζαντινούς συγγραφείς αίσχιστοι, παμμίαροι, δυσεβείς, θεοβδέλυκτοι, 
ωμότατοι, ανόσιοι, τρισάθλιοι, θηριώδης, αιμοχαρείς, θεομισείς, 
αλιτήριοι, παλαμναίοι (δηλ. δολοφόνοι, βδελυροί).

Οι ποινές στους Βυζαντινούς χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες. 
Σα κείνες που συνεπάγονταν θάνατο, στις σωματικές ποινές και σε κείνες 
που όριζαν χρηματική αποζημίωση.
 Στις κεφαλικές ανήκαν αρχικά ο αποκεφαλισμός, η πυρά, η κρεμάλα,
 ο απαγχονισμός, ο καταποντισμός, ο λιθοβολισμός κι ακόμα η εξορία, 
ο περιορισμός και η δουλεία. 
Αργότερα θα προστεθούν στις θανατικές ποινές η εκτύφλωση, ο ακρωτηριασμός
 και το μεταλλισθήναι – ισόβια καταναγκαστικά έργα στα μεταλλεία.
Απέραντη ποικιλία αυθαίρετων βασανισμών και μαρτυρικών θανατώσεων. 
Ψήσιμο στη θράκα, εκδορά, θανάτωση σε κοχλαστό νερό, 
βραστό λάδι ή αναλειωτή πίσσα, ανασταύρωση, παλούκωμα, κατόρυξη, 
πυρωμένα σίδερα, φαρμάκωμα, ακόμα και ευνουχισμός.
Ο τεράστιος αριθμός των ακρωτηριασμών στο Βυζάντιο φαίνεται
 και από τα παρωνύμια που δίνονταν σε όσους είχαν υποστεί ρινοτομία,
 αποκοπή αφτιών, χεριών κ.λπ., Κοψόρρινος, Αργυρομύτης, Ασημομύτης,
 Χαλκομύτης -επειδή τα θύματα αντικαθιστούσαν την κομμένη
 ή πλαγιασμένη μύτη με ομοίωμα, ένα είδος θήκης 
από μέταλλο- Κουτσομύτης, Κουτσοχέρας, Κουτζοδάκτυλος, Δερμοκαΐτης. 
Κι ακόμα το όνομα Γάλλος που σημαίνει τον «αποτετμημένον τα αιδοία», 
τον ευνούχο.
Οι Βυζαντινοί αναζητούσαν και θεωρητική κάλυψη των ακρωτηριασμών
 και των εκτυφλώσεων, που κυριαρχούσαν στον κολασμό των πολιτικών,
 κυρίως, εγκλημάτων, με θεολογικά επιχειρήματα 
και αναγωγές στα ιερά κείμενα. 
Επιστράτευαν λ.χ. την ίδια τη διδασκαλία του Χριστού, τα ευαγγελικά ρήματα.

Βγάλε το μάτι σου, κόψε το χέρι σου ή το πόδι σου αν σε σκανδαλίζει. 
Καλύτερα κουτσός ή κουλός παρά αρτιμελής 
και κολασμένος – «και εάν σκανδαλίζει σε η χειρ σου, απόκοψον αυτήν.
 καλόν σοι εστί κυλλόν εις την ζωήν εισελθείν, ή τας δύο χείρας έχοντα
 απελθείν εις την γέενναν, εις το πυρ το άσβεστον… 
..........και εάν ο πούς σου σκανδαλίζει σε, απόκοψον αυτόν. 
καλόν εστί σοι εισελθείν εις την ζωήν χωλόν, ή τους δύο πόδας έχοντα
 βληθήναι εις την γέενναν… και εάν ο οφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, έκβαλε αυτόν. 
Καλον σοι κλπ.». (Μαρκος, Θ’, 43-47).
Αλλά και στον Ματθαίο ε’, 29: «ει δε ο οθφαλμός σου ο δεξιός σκανδαλίζει σε,
 έξελε αυτόν και βάλε από σου.
 Συμφέρει γαρ ίνα απόληται εν των μελών σου
και μη όλον το σώμα σου βληθή εις γέενναν. 
Και ει η δεξιά σου χειρ σκανδαλίζει σε, έκκοψον αυτήν και βάλε από σου».

Και μια άλλη, νομικοθεολογική αυτή τη φορά, θεμελίωση. 
Η εκτύφλωση και οι ακρωτηριασμοί αντικαθιστούν τη θανατική ποινή 
δίνοντας στον δράστη του εγκλήματος την ευκαιρία να μετανοήσει… 
..........πρόκειται φυσικά για σοφιστικές προφάσεις και υποκριτικές δικαιολογίες. 
Οι ακρωτηριασμοί και οι εκτυφλώσεις είναι η φρικαλεότερη μορφή βασανισμού, 
χειρότερη ποινή κι από τον θάνατο γιατί καταδικάζει το θύμα σε ισόβια δυστυχία.
Με τη συχνότητα, πολλαπλότητα και έκταση που παρουσιάζονται 
στο Βυζάντιο οι αποτρόπαιες αυτές τιμωρίες, δημιουργούν
 τη εντύπωση πνεύματος διαστροφής και κύματος βαρβαρότητας…

Χειροκοπία
Ήταν η πιο συνηθισμένη ποινή, για όποιους έγδυναν νεκρούς, 
παραχάραζαν νομίσματα, έκοβαν ξένο αμπέλι, πυρπολούσαν αποθήκες, 
γκρέμιζαν φράχτες, όποιος ξέκοβε κοπάδι από βοσκοτόπι ή μαντρί, 
προκαλούσαν βαρύ τραύμα με γροθιά, έπαιζαν ζάρια κ.ά. 
Από τις αρχές του Η’ αιώνα οι ακρωτηριασμοί, με την ένταξή τους
 στην ποινική νομοθεσία, κατάντησαν ένα οικτρό φαινόμενο
 του βυζαντινού καθημερινού βίου. 
Σε ορισμένες περιόδους έπαιρναν διαστάσεις τρομακτικές. 
Σε κάθε βήμα συναντούσε κανείς ανθρώπους με κλαδεμένα μέλη.

Ρινοτομία
Ήταν ο ποιο συνηθισμένος ακρωτηριασμός. 
Θύματα ακόμα και αυτοκράτορες. 
Επιβαλλόταν για πολλά και ποικίλα εγκλήματα, πολιτικά και του κοινού δικαίου,
 και έπληττε άτομα όλων των τάξεων, κρατικούς αξιωματούχους,
 κληρικούς και απλούς πολίτες.
Αποτελούσε είδος βασανιστηρίου αλλά και ηθικής, κοινωνικής 
και πολιτικής εξόντωσης σε περιόδους εσωτερικών αναστατώσεων
 ή θρησκευτικής διαμάχης, όπως στα χρόνια της εικονομαχίας. 
Επιβαλλόταν συνήθως στους δίγαμους, αιμομίκτες,
 πορνεύοντες σε μοναστήρι, βιαστές, απαγωγείς κοριτσιού κ.α.
Επιβαλλόταν και στους μοιχούς μαζί με ξυλοδαρμό δημόσιο και κούρεμα ατιμωτικό.
 Σε περίπτωση μοιχείας ελεύθερης με δούλο η γυναίκα μαστιγωνόταν, 
κουρεύονταν και έχανε τη μύτη της ενώ ο δούλος καιγόταν ζωντανός 
ή θανατώνονταν με ξίφος.
Ρινοτομία στους Βυζαντινούς δεν σήμαινε πάντοτε αποκοπή της μύτης με μαχαίρι,
 κλάδεμα από τη ρίζα, όπως γινόταν επί τουρκοκρατίας. 
Έκοβαν με μια κοφτερή λαβίδα, ψαλίδιζαν δηλαδή, μόνο τον χόνδρο
 που χωρίζει τους δύο ρώθωνες. 
Έτσι η μύτη, χωρίς το εσωτερικό υποστήριγμα, έγερνε στο πλάι. 
Η αποκοπή του χόνδρου γινόταν από χειρουργό.

Γλωσσοτομία
Ποινή επί ψευδορκία.

Ταυτοπάθεια
Πολλές φορές, έκοβαν το μέλος του σώματος που είχε προκαλέσει 
την εγκληματική πράξη ή επέβαλλαν την ταυτοπάθεια. 
Έκοβαν την γλώσσα του ψεύδορκου, έριχναν στην πυρά τον εμπρηστή
 και φούρκιζαν τον φονιά ληστή στο σημείο ακριβώς που έγινε η ανθρωποκτονία.

Ο χρονογράφος Γεώργιος Κεδρηνός αναφέρεται στον βαρύ κολασμό 
με τη μέθοδο της ταυτοπάθειας μιας ομάδας αρρενοφθόρων (παιδεραστών) 
στον δεύτερο χρόνο της βασιλείας του Ιουστινιανού.
 Ανάμεσά τους και δύο επίσκοποι, ο Ησαΐας ο Ρόδιος
 και ο Αλέξανδρος Διοσπόλεως Θράκης. 
Ακρωτηριασμός των γεννητικών μορίων,
 έμπηξη μυτερών καλαμιών στην ουρήθρα, γύμνωση, 
περιαγωγή στους δρόμους, θάνατος.

Καυλοκοπία
Ήταν θανατηφόρα εξαιτίας της αιμορραγίας που προκαλούσε.
 Με αποκοπή των γεννητικών οργάνων κολάζονταν 
και οι κτηνοβάτες. Βλ. ταυτοπάθεια. 
Ο Ιουστινιανός και η Θεοδώρα χρησιμοποιούσαν την απειλή αποκοπής 
των γεννητικών μορίων ως όπλο τρομοκρατίας ή εκδικητικό μέσο εναντίον
 των αντιφρονούντων και μη υπάκουων. 
Για να εξοντώσει έναν επίφοβο εχθρό το αυτοκρατορικό ζεύγος
 έδινε εντολή να χαλκευθεί κατηγορία για παιδεραστία, με συνέπεια
 τον άμεσο ακρωτηριασμό του. 
Αυτή την τύχη είχε κάποιος Βασιανός που τόλμησε
 να μιλήσει σαρκαστικά για την Θεοδώρα.

Εκτύφλωση
Στο Βυζάντιο τους ακρωτηριασμούς ακολουθεί σε συχνότητα η εκτύφλωση. 
Ως ποινή, βασανιστήριο, ανταπόδοση, ως προληπτικό ή κατασταλτικό μέτρο
 η εκτύφλωση κυριαρχεί στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο επί αιώνες
 με την τραγικότητα και τη φρίκη που προκαλεί. 
Η ευκολία προσφυγής σ’ αυτή την αποτρόπαιη τιμωρία ή εκδίκηση εξεικονίζει,
 περισσότερο από κάθε άλλο κοινωνικό χαρακτηριστικό
 βίας και ανομίας, τα ήθη του Βυζαντίου.

Κολασμός για τα εγκλήματα κατά της εξουσίας η εκτύφλωση 
είχε καταντήσει καθημερινό φαινόμενο εξαιτίας των μόνιμων 
εσωτερικών αναστατώσεων και των αδιάκοπων πολέμων,
 εξωτερικών και εμφύλιων, της πολιτικής διαφθοράς,
 των αναρίθμητων ανταρσιών, στάσεων και στρατιωτικών κινημάτων, 
των πραξικοπηματικών ανατροπών, της εξοντωτικής θρησκευτικής διαμάχης, 
του ανταγωνισμού των φατριών και της αρχομανίας… 
Θύματα αυτοκράτορες, πατριάρχες, στρατηγοί, βασιλόπαιδες, αξιωματούχοι. 
Αλλά και ιερόσυλοι, αιρετικοί και μάγοι…
Η εκτύφλωση προβλεπόταν αρχικά
 από την νομοθεσία αλλά μόνο για τους ιερόσυλους.
 Με αυτοκρατορική, ωστόσο, εντολή ή συγκατάθεση θα επεκταθεί αυθαίρετα
 και στα εγκλήματα καθοσιώσεως, για κάθε δηλαδή επιβουλή κατά της εξουσίας 
και του βασιλικού οίκου… Ο αυτοκράτορας, επίγειος εκπρόσωπος του θεού, 
ενσαρκώνει το ιερό και όσιο, όποιος επιβουλεύεται τον μονάρχη
 και την εξουσία προσβάλλει τα ιερά και τα όσια, 
ασεβεί στο θείο, είναι επομένως ιερόσυλος…
Δεν περνούσε μέρα στην Κωνσταντινούπολη χωρίς εξομματισμούς και φονικά,
 γράφει ο Νικήτας Χωνιάτης. … η βασανιστική αυτή ποινή 
εφαρμοζόταν με δύο τρόπους. 
Ο πρώτος, με πυρωμένο σίδερο που κρατούσε ο δήμιος
 μπροστά στα μάτια του θύματος.
 Ο δεύτερος, με τη χρησιμοποίηση αιχμηρών αντικειμένων 
ή με κάποιο καυτό ή κοχλαστό υγρό.
Οι Βυζαντινοί συνήθιζαν και τις ομαδικές τυφλώσεις αιχμαλώτων. 
Κορυφαίο παράδειγμα, ίσως το πιο μαζικό και βάρβαρο της ιστορίας,
 η εκτύφλωση 15.000 Βουλγάρων στρατιωτών του Σαμουήλ,
 ύστερα από την μάχη του Μελένικου, το 1014.

Κάψιμο βιβλίων
Το Βυζάντιο έχει και ένα άλλο θλιβερό προβάδισμα. 
Τη δημόσια ρίψη στην πυρά ανεπιθύμητων βιβλίων. 
Διαπομπεύονταν -«περιβωμίζονταν»- μάλιστα και οι κάτοχοί τους στους δρόμους
 της «βασιλεύουσας».
 Ήταν η εποχή που απαγορεύτηκε η διδασκαλία της φιλοσοφίας
 και έκλεισαν -το 529 με εντολή του Ιουστινιανού- οι αθηναϊκές σχολές. 
Όπως μας πληροφορεί ο χρονογράφος Ιωάννης Μαλαλάς 
ρίχτηκαν στην πυρά ελληνικά βιβλία των κλασσικών και μετακλασικών χρόνων
 και έργα τέχνης πολυμίσητα για τη νέα θρησκεία.
Δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. 
Το 724 ο εικονομάχος αυτοκράτορας Λέων Γ’ πρόσταξε να πυρποληθεί
 η περίφημη Οικουμενική Σχολή, το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της εποχής, 
όπου στεγαζόταν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του Βυζαντίου, επειδή οι δάσκαλοι 
του εκπαιδευτηρίου αρνήθηκαν να γνωματεύσουν εναντίον της λατρείας των εικόνων.
Οι χρονογράφοι Κεδρηνός, Ζωναράς, Γλυκάς και Μανασσής βεβαιώνουν ότι 
ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή να κυκλωθεί από ένοπλους στρατιώτες το κτίριο
 κατά την διάρκεια της πυρκαγιάς και να απαγορευθεί η έξοδος του προσωπικού 
από τη Σχολή, με αποτέλεσμα να καούν όχι μόνο οι θησαυροί της βιβλιοθήκης 
αλλά και οι διδάσκαλοι.
Επτά περίπου αιώνες αργότερα, το 1463, δέκα χρόνια μετά την άλωση, 
ο πατριάρχης Γεννάδιος (Γεώργιος Σχολάριος) 
έκαψε το βιβλίο του Πλήθωνος (Γεμιστού) «Νόμοι», εξαιτίας εισηγήσεών του 
για πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις.
 Έτσι εγκαινίασε η Εκκλησία τη δράση της μετά τον σκλαβωμό του Γένους…

Ο Μ. Κωνσταντίνος καίει βιβλία.
Κρατούμενοι ως πειραματόζωα
Οι Βυζαντινοί είναι οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν κρατουμένους 
ως πειραματόζωα για ιατρική έρευνα. 
Έχουν, δηλαδή, τα πρωτεία στα λεγόμενα επιστημονικά βασανιστήρια.
 Ο Θεοφάνης μας πληροφορεί ότι επί Βασιλείου Β΄ Βυζαντινοί πράκτορες
 πήγαν στη Βουλγαρία με αποστολή την απαγωγή ενός χριστιανού εξωμότη.
 Οι πράκτορες κατόρθωσαν να τον αρπάξουν και να τον μεταφέρουν δέσμιο 
στην Κωνσταντινούπολη. 
Εκεί, αφού του έκοψαν χέρια και πόδια, κάλεσαν τους γιατρούς.
 Κι εκείνοι τον άνοιξαν ζωντανό με τα νυστέρια τους από τα γεννητικά όργανα
 ως το στέρνο για να μάθουν τα μυστικά του ανθρώπινου σώματος.

Διαπόμπευση
Η διαπόμπευση, η ατιμωτική δηλαδή περιαγωγή καταδίκου στους δρόμους
 και η παράδοσή του στη χλεύη, στους ονειδισμούς αλλά και στις βάναυσες
 επιθέσεις του όχλου ήταν το κατ’ εξοχήν βυζαντινό βασανιστήριο. 
Άγριος βασανισμός ψυχικός και σωματικός γιατί η περιφορά των θυμάτων
 στην Αγορά συνοδευόταν όχι μόνο από τον ηθικό εκμηδενισμό τους,
 με τις λοιδορίες και τις προσβολές αλλά και από βιαιοπραγίες
 και κάθε λογής κακώσεις.
Δεν ήταν «ιδία ποινή», αποκλειστική δηλαδή η διαπόμπευση, 
αλλά προσθετική, συμπληρωματική και εφαρμοζόταν
 πριν από την τελική τιμωρία – πριν από τη φυλάκιση, τον ακρωτηριασμό, 
την εκτύφλωση ή τη θανάτωση…
Πριν από την διαπόμπευση, τον «θρίαμβο» όπως την αποκαλούσαν χλευαστικά,
 μαστίγωναν σκληρά τον κατάδικο, τον κούρευαν «εν χρω», 
τον ξούριζαν (μαλλιά, γένια, μουστάκι, φρύδια), 
μουτζούρωναν το πρόσωπό του με καπνιά ή το άλειφαν με πίσσα, 
τον στεφάνωναν με μια πλεξάνα σκόρδα, τον τύλιγαν με βρωμερά άντερα
 από το χασαπιό, κρεμούσαν στο λαιμό του σαπιοκοιλιές 
και στους ώμους του κουδούνια.
Κατά την πάνδημη περιαγωγή του στους δρόμους και στην αγορά 
ή στον Ιππόδρομο κάθιζαν το θύμα γυμνό ή ημίγυμνο σε γάιδαρο, παλιομούλαρο, 
ψωριασμένη καμήλα, ακόμα και σε γελάδα ανάστροφα και το υποχρέωναν 
να κρατάει την ουρά του υποζυγίου.

Στην πομπή που σχηματιζόταν προπορεύονταν σαλπιγκτές και διαλαλητές.
 Και το πλήθος των συγκεντρωμένων περίεργων του πετούσαν
 στο πρόσωπο λάσπες και ανθρώπινες ακαθαρσίες,
 άδειαζαν πάνω του δοχεία με ούρα, τον χτυπούσαν στο στόμα 
με βορβορώδη εντόσθια σφαγίων. 
Μουτζούρωναν παλάμες και δάκτυλα με την καπνιά και τη γάνα των τσουκαλιών
 και των τζακιών, ζύγωναν τον «γαϊδουροκαθισμένο» και τον πασάλειβαν. 
Τον έφτυναν, τον πετροβολούσαν, τον χτυπούσαν με ραβδιά και μαστίγια,
 τον έβριζαν, τον λοιδορούσαν.
Διαπομπεύονταν γιατροί που δεν εφάρμοζαν καλή θεραπεία με αποτέλεσμα
 να πεθάνει ο ασθενής. 
Ανάγκαζαν, μάλιστα, τον άτυχο Ασκληπιάδη να κρατάει 
κατά την περιαγωγή δοχείο νυκτός…
Ακόμα και εκταφές και διαπομπεύσεις νεκρών γίνονταν στην Κωνσταντινούπολη.
 Όπως το πτώμα του αυτοκράτορα Λέοντος Ε’ του Αρμενίου που ύστερα
 από τη δολοφονία στο ναό σύρθηκε -το 820- στους δρόμους
 και ρίχτηκε στον Ιππόδρομο. 
Ξέθαψαν τον πατριάρχη Ιωάννη «μετά του ωμοφορίου» 
και έφεραν τα λείψανά του στον Ιππόδρομο σε ημέρα αγώνων. 
Εκεί, μπροστά στο πλήθος, αφού αποκάλυψαν
 και μαστίγωσαν τον σκελετό -«έτυψε μαγκλάβια»- τον έκαψαν.

Απίστευτες φρικαλεότητες
Μετά το πραξικόπημα και τον αποκεφαλισμό του στρατηγού Αλέξιου Βρανά 
ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Άγγελος πρόσταξε να περιαχθούν 
στους δρόμους της Πόλης το κεφάλι του κι ένα πόδι καρφωμένα σε παλούκια. 
Αλλά δεν αρκούσε η εκπόμπευση των λειψάνων του στασιαστή. 
Κατά την διάρκεια του επινίκιου γεύματος στο παλάτι ο αυτοκράτορας ζήτησε
 το κεφάλι του Βρανά και το κύλησε στο πάτωμα ανάμεσα στους συνδαιτημόνες.
 Άρχισαν τότε όλοι να το λακτίζουν πέρα-δώθε, «δίκην σφαίρας»,
 όπως γράφει ο Ν. Χωνιάτης, που περιορίζεται να χαρακτηρίσει 
την πράξη του αυτοκράτορα «επεισόδιον ουκ ευπρεπές».
Ο Αλέξιος Κομνηνός έβρασε κάποιον σε καζάνι και έστειλε ύστερα το πτώμα του
 στους οικείους του μέσα σε μεγάλο κοφίνι.
 Άλλον έκλεισε σε σακί και τον πέταξε στη θάλασσα.
 Για τον αρχηγό όμως των στασιαστών ήταν πιο εφευρετικός.
 Πρόσταξε να ετοιμάσουν ένα χαλκωματένιο στέμμα, άνοιξε τέσσερες τρύπες 
γύρω-γύρω, στερέωσε το «διάδημα» στο κεφάλι του θύματος και έμπηξε 
με σφυρί τέσσερα σιδεροκάρφια από τις τρύπες στο κρανίο…
Οι αυτοκρατορικοί δήμιοι άλειφαν τα γένια και τα μουστάκια
 του δεμένου χεροπόδορα θύματος με κηρέλαιο και έβαζαν φωτιά 
με αποτέλεσμα να καίγεται το κεφάλι σαν αλειμματοκέρι. 
Άλλοτε, αντί κηρέλαιο, χρησιμοποιούσαν πίσσα και ελαιόλαδο.
Κατά την περίοδο των ενδοχριστιανικών διενέξεων οι αντιμαχόμενες μερίδες 
συναγωνίζονταν σε βασανισμούς και κακουργίες, απαράλλαχτα 
όπως κατά τους θρησκευτικούς πολέμους στη Δύση. 
Έγδαραν λ.χ. το γενειοφόρο τμήμα του προσώπου ενός μοναχού βγάζοντας
 το δέρμα μαζί με τα γένια. 
(Υπενθυμίζουμε ότι όλες οι πληροφορίες στο βιβλίο του Σιμόπουλου 
είναι τεκμηριωμένες και ότι από τις αποτρόπαιες αυτές πράξεις 
που αναφέρει μόνο ένα μέρος αντιγράφουμε εδώ)
Η Θεοδώρα βασάνιζε τους εχθρούς της τυλίγοντας και σφίγγοντας με βούνευρο
 το κεφάλι τους τόσο πολύ που έβγαιναν τα μάτια από τις κόχες.
Γδάρσιμο ζωντανών ανθρώπων
Ο δρουγγάριος των βυζαντινών πλωίμων (στόλαρχος)
 Νικήτας Ωορύφας (Θ’ αιώνας), που διακρίθηκε στις εκστρατείες 
κατά των Αράβων πειρατών, όταν αιχμαλώτιζε χριστιανούς εξωμότες
 στα εχθρικά καράβια, τους έγδερνε ζωντανούς.
 Χάραζε το δέρμα στον αυχένα και τραβούσε με δύναμη λωρίδες ως τις φτέρνες.
Βράσιμο σε κοχλαστή πίσσα
Ο προηγούμενος Ωορύφας άλλους εξωμότες κρεμούσε με τροχαλία πάνω σε καζάνια
 με κοχλαστή πίσσα και τους άφηνε, χαλαρώνοντας τα σχοινιά, 
να βυθιστούν λέγοντας πως τους βαφτίζει στη νέα θρησκεία τους.

Ανασκολοπισμός-Παλούκωμα
Η περιγραφή που ακολουθεί είναι από τον Σερραίο συγγραφέα Γιώργο Καφταντζή
 και αναφέρεται στο βιβλίο του
 «Η ΣΕΡΡΑΪΚΗ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΣΥΝΑΔΙΝΟΥ», 
έκδ. της Μητροπόλεως Σερρών 1989.
«Το παλούκωμα (φούρκισμα, ανασκολοπισμός) γίνονταν δημόσια 
και σε θέση περίοπτη με τον εξής τρόπο
Έπαιρναν μια μακριά ως 3 μέτρα σούβλα σιδερένια ή ξύλινη με σιδερένια μύτη, 
την οποία κουβαλούσε ο κατάδικος στον ώμο ως τον τόπο του απαίσιου μαρτυρίου. 
Εκεί τον ξάπλωναν καταγής μπρούμυτα γυμνό μέχρι τη μέση και χειροπόδαρα
 με ανοιγμένα σκέλια.
 Ύστερα ο μπόγιας αφού ξέσχιζε το πανταλόνι και φάρδαινε με το μαχαίρι 
την τρύπα του απευθυσμένου, έχωνε τη σούβλα αλοιμένη λίπος για να γλιστρά 
και χτυπώντας σιγανά προσέχοντας να μη βλάψει βασικά όργανα 
όπως τα έντερα, καρδιά, πλεμόνια, την έβγαζε από το πίσω μέρος της δεξιάς πλάτης..»
Συντριβή των Αρθρώσεων
Αποκοπή των τενόντων με μαχαίρι
Προκαλούσε παράλυση.
Ευνουχισμός
Μια από τις πολυδοκιμασμένες μεθόδους για οριστικό παραμερισμό, 
για αχρήστευση και στιγματισμό εχθρών, αντιπάλων αντιφρονούντων
 και κυρίως νεαρών διεκδικητών ή κληρονόμων του θρόνου ήταν ο ευνουχισμός… 
Αναρίθμητα τα περιστατικά βίαιου ευνουχισμού για πολιτικούς λόγους.

Κόρινθος: Τελικά είμαστε πολύ αιματοχαρής λαός! (2 φωτογραφίες)



Τι Φαγητά Έτρωγαν 9.000 Χρόνια Πριν, Οι Κάτοικοι Του Ελλαδικού Χώρου;

Μπύρα ή κρασί; Απασχολούσαν τους ανθρώπους 
τέτοια διλήμματα χιλιάδες χρόνια πριν; 
Κι ο τραχανάς ήταν γλυκός ή ξινός; 
Και η φάβα ήταν ανέκαθεν Σαντορινιά;
Μία Ελληνίδα, η αν. καθηγήτρια του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας 
του ΑΠΘ, Τάνια Βαλαμώτη, καλείται να λύσει το μυστήριο γύρω από τις τάσεις
 και προτάσεις της προϊστορικής κουζίνας και να συγγράψει ένα διαφορετικό …
...............βιβλίο μαγειρικών συνταγών, σε ένα γευστικό ταξίδι πίσω 
στη Νεολιθική Εποχή και έως την εποχή του Σιδήρου (7η-1η χιλιετίες π.Χ.)!

Η ερευνητική ιδέα της κ. Βαλαμώτη με τίτλο: «Προσδιορίζοντας τους πολιτισμούς 
της διατροφής της αρχαίας Ευρώπης: μια διεπιστημονική έρευνα των φυτικών
 συστατικών, του μαγειρικού μετασχηματισμού τους
 και των αλλαγών τους στο χρόνο» …άνοιξε την όρεξη
 στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας (European Research Council-ERC),
 που αποφάσισε να την χρηματοδοτήσει με 1,89 εκατ. ευρώ!

Πρόκειται για τη μοναδική Ελληνίδα μεταξύ των 302 ερευνητών,
 που επιλέχθηκαν από 2.051 προτάσεις από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας 
στην κατηγορία «Consolidator Grants», ώστε να πραγματοποιήσουν 
τις πιο φιλόδοξες και δημιουργικές επιστημονικές ιδέες. 
Το ερευνητικό πρόγραμμα θα υλοποιηθεί μέσω της Επιτροπής Ερευνών του ΑΠΘ.

Η κ. Βαλαμώτη θα εξετάσει τη σχέση μεταξύ φύσης και πολιτισμού
 μέσα από τις μαγειρικές πρακτικές, εστιάζοντας στο πώς διαμορφώθηκε
 η χρήση των καλλιεργημένων και άγριων φυτών. 
Εκτός από τα συστατικά θα μελετήσει και τις μαγειρικές πρακτικές 
και τον σχετικό εξοπλισμό και θα διερευνήσει πειραματικά ποικίλες όψεις 
των τεχνικών προετοιμασίας των τροφίμων, λαμβάνοντας υπ’ όψιν
 τις αρχαίες πηγές και τις σύγχρονες παραδοσιακές πρακτικές.

Η φάβα Σαντορίνης είναι ένα από τα ξακουστά παραδοσιακά
 γεωργικά προϊόντα, που παράγονται στο νησί. 
Ποιος έχει, όμως, τα πνευματικά δικαιώματα της συνταγής; 
«Το μεσογειακό φυτό Lathyrus sativus (βρώσιμο λαθούρι) το συναντάμε
 σε όλη την Ελλάδα και στα Βαλκάνια χιλιάδες χρόνια πριν»
 λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Βαλαμώτη, εξηγώντας, ότι ο στόχος του ερευνητικού
 προγράμματος, που θα ξεκινήσει στα τέλη του τρέχοντος έτος με ορίζοντα
 πενταετίας, είναι «γνωρίζοντας ποια είναι τα είδη των τροφών, 
να δούμε τις διάφορες αποχρώσεις της κουζίνας, σε βάθος χρόνου,
 σε μία περιοχή από το Αιγαίο ως την Κεντρική Ευρώπη, καθώς 
και τη μεθοδολογία, τις μαγειρικές πρακτικές και τον εξοπλισμό
 που χρησιμοποιούσαν για να παρασκευάσουν το φαγητό».

Πώς, όμως, τοποθετείται μία συνταγή σε τόπο και στον χρόνο; 
«Γνωρίζουμε τα είδη των τροφών, αλλά τα γνωρίζουμε ανά περιοχές,
 δεν έχουμε συνθετική εικόνα σε όλη την περιοχή.
 Ένα παράδειγμα αφορά το μονόκοκκο και το δίκοκκο σιτάρι, που συναντάμε 
από τη νεολιθική εποχή και την εποχή του χαλκού.
 Το μονόκοκκο σταδιακά σταματά να καλλιεργείται. 
Βρίσκοντας το πότε και γιατί σταματά και τι το αντικαθιστά
 παίρνουμε απαντήσεις, διαμορφώνουμε ένα είδος ταυτότητας.

Ένα άλλο ζήτημα είναι το κεχρί, που ανακαλύφθηκε και καλλιεργήθηκε στην Κίνα,
 να δούμε πώς φτάνει, πότε φτάνει εδώ. 
Επίσης, υπάρχουν γνωστά δεδομένα για κατάλοιπα μπύρας και κατάλοιπα κρασιού. 
Ξέρουμε ότι στο Αιγαίο παρήγαγαν κρασί, ισχύει ότι έφτιαχναν και μπύρα; 
Και με ποια διαδικασία «, αναφέρει η κ. Βαλαμώτη.

Τα ακριβή γεωγραφικά όρια της έρευνας για την προϊστορική κουζίνα 
θα διαμορφωθούν στην πορεία της έρευνας. 
Σημειώνεται, ότι η έρευνα επεξεργασμένων φυτικών τροφίμων 
από τα προϊστορικά χρόνια διεξάγεται σε πιλοτικό επίπεδο εδώ και χρόνια
 στο ΑΠΘ και η χρηματοδότηση από το ERC θα επιτρέψει μια διαχρονική
 και σε μεγάλη έκταση μελέτη των διατροφικών παραδόσεων
 και της μεταβολής τους στο χρόνο σε ένα μεγάλο τμήμα της Ευρώπης.

Οι παράγοντες που επηρεάζουν τις διατροφικές προτιμήσεις και αλλαγές 
θα εξεταστούν τόσο ως προς τον ρόλο του φυσικού περιβάλλοντος 
όσο και ως προς τον ρόλο των πολιτισμικών προτιμήσεων, διαφοροποιήσεων 
και μεταβολών μέσα από επαφές με άλλες περιοχές ή μετακινήσεις πληθυσμών.

Το ερευνητικό πρόγραμμα θα εφαρμόσει μια διεπιστημονική προσέγγιση
 των φυτικών συστατικών της διατροφής αλλά και αυτούσιων καταλοίπων
 τροφίμων, όπως ψωμιά, πλιγούρι/τραχανάς, φάβα, μπύρα και κρασί,
 συνδυάζοντας αυτά τα δεδομένα με τις τεχνικές μεταποίησής τους 
και τον σχετιζόμενο εξοπλισμό, όπως μαγειρικά σκεύη,
 εργαλεία άλεσης, θερμικές κατασκευές.

Κόρινθος: Αυτά παραμένουν εκεί μόλις χειμωνιάζει έως.... το επόμενο καλοκαίρι; (3 φωτογραφίες)




Αυτό το γνωρίζατε; Περισσότερο Χρυσό έχει η Ελλάδα από το Κουβέιτ και την Αυστραλία! Αναλυτικός Πίνακας.

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού εξέδωσε έκθεση για την ζήτηση του χρυσού, 
όπως και τις ποσότητες του πολύτιμου μετάλλου που κατέχουν
 οι 40 μεγαλύτερες σε αποθέματα χρυσού χώρες.
Σύμφωνα με την έκθεση, στο πρώτο τρίμηνο του έτους η ζήτηση σημείωσε 
πτώση κατά 11 τόνους ή 1% σε σχέση με την ίδια περίοδο πέρσι.

«Η ζήτηση σε γενικές γραμμές ήταν ουδέτερη – κάτω 1%, παρά τις σημαντικές
 υποκειμενικές διαφορές ανά περιοχή», αναφέρει η έκθεση.
«Ισχυρή ζήτηση σε κοσμήματα σε κάποια περιοχή αντισταθμίστηκε
 από την πτώση στην ζήτηση κάπου αλλού, καθώς η ζήτηση ανταποκρίθηκε 
στις τοπικές συνθήκες κάθε αγοράς.
 Οι υψηλότεροι όγκοι σημειώθηκαν στην Ινδία, τις ΗΠΑ και μικρότερες χώρες
 της Νοτιοανατολικής Ασία», τονίζεται.
Την Πέμπτη ο χρυσός συνέχισε την ισχυρή του αύξηση, σπάζοντας 
το ψυχολογικό φράγμα των 12.000 δολαρίων η ουγγιά, 
στα 1.225,20 δολάρια η ουγγιά, στην υψηλότερη τιμή εδώ και τρεις μήνες.
Ο παρακάτω χάρτης δείχνει ποιες χώρες κατέχουν τον περισσότερο χρυσό:
Η Ελλάδα με 112,5 τόνους βρίσκεται στην 32η θέση,
 πάνω από την Ένωση Κεντρικών Τραπεζών, την Κορέα, την Ρουμανία, 
την Πολωνία, το Ιράκ, την Αυστραλία, το Κουβέιτ και την Ινδονησία.
Πρώτες στη λίστα είναι οι ΗΠΑ με 8.133,5 τόνους, ακολουθεί η Γερμανία 
με 3.383 τόνους , το ΔΝΤ με 2.814 τόνους, η Ιταλία με 2.451,8 τόνους, 
η Γαλλία με 2.435,4 τόνους η Ρωσία με 1.238,3 τόνους, 
η Κίνα με 1.054,1 τόνους και η Ελβετία με 1.040 τόνους.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα από την Κόρινθο! (2 φωτογραφίες)



Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Αμύγδαλα, για μείωση χοληστερίνης, κρυολόγημα, μνήμη κατά καρδιακών παθήσεων.

Αμύγδαλα, για μείωση χοληστερίνης, 
γερών οστών, για το κρυολόγημα, 
την μνήμη, τη δίαιτα,
 κατά καρδιακών παθήσεων.
της Κλεοπάτρας Ζουμπουρλή, μοριακή βιολόγος
Η αμυγδαλιά, Prunus amygdalus
Καρποφόρο δένδρο φυλλοβόλο της οικογένειας ροδιδών (Rosaceae) 
που περιλαμβάνει επίσης το μήλο, το αχλάδι, το ροδάκινο, το κεράσι, 
το δαμάσκηνο, το νεκταρίνι, το βερίκοκο, και τη φράουλα. 
Το δένδρο αυτό, παρόλο το μικρό μέγεθος του καρπού του, αποτελεί 
σύμβολο Αναγέννησης, υγείας, ελπίδας, καλοτυχίας.
 Συμβολίζει ακόμα τον πλούτο, την ευμάρεια, τη σοφία, τη γονιμότητα 
αλλά και βίο ανθόσπαρτο.
 Γι’ αυτό και το αμύγδαλο προσφέρεται σε γάμους με μέλι ή ζάχαρη. 
Οι Ρωμαίοι ξεκίνησαν το έθιμο της ρίψης αμυγδάλων στις νύφες, 
για να ευλογηθούν με πολλούς απογόνους, ένα έθιμο που συνεχίζεται 
σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. 
Τα άνθη του εκπτύσσονται πριν από τα φύλλα, είναι εντυπωσιακά,
 λευκά με ευχάριστη οσμή και με πέταλα ελαφρά ρόδινα. 


Η αμυγδαλιά κατάγεται από την Δυτική Ασία.
 Σήμερα η αμυγδαλιά καλλιεργείται σε 44 χώρες ενώ τα 10 τελευταία χρόνια 
παρατηρείται μία αύξηση των καλλιεργούμενων στρεμμάτων. 
Είναι ένα δέντρο που φθάνει τα 3—8 μέτρα ύψος. 
Είναι φυλλοβόλο δέντρο. 
Έχει φύλλα απλά, λογχοειδή, οδοντωτά, γυαλιστερά. 
Οι οφθαλμοί της διακρίνονται σε ξυλοφόρους και ανθοφόρους. 
Τα άνθη της έχουν χρώμα άσπρο ή ροζ ανοιχτό. 
Ο καρπός της είναι δρύπη και αποτελείται από το εξωκάρπιο,
 το μεσοκάρπιο και το ενδοκάρπιο που περικλείει το σπέρμα.


Η αμυγδαλιά είναι ένα από τα ανθεκτικότερα δένδρα στην ξηρασία
, αντέχει στους δυνατούς ανέμους, αναπτύσσεται σε ασβεστώδη εδάφη,
 ακόμα και σε πετρώδη εδάφη και με μεγάλη κλίση. 
Αγαπά τα πολύ ζεστά κλίματα, μπορούν όμως μερικές ποικιλίες γλυκοπύρηνων 
αμυγδάλων να καλλιεργηθούν και σε βορειότερες περιοχές. 
Έχει μεγάλη σπουδαιότητα στη μελισσοκομία, δίνει άφθονη γεύση και νέκταρ.

Η θρεπτική αξία του αμύγδαλου είναι σημαντική, όχι τόσο σε θεραπευτικό επίπεδο, 
όσο για την πρόληψη σημαντικών ασθενειών, πρόωρης γήρανσης του οργανισμού 
από τοξίνες και έλλειψη βιταμινών και τη διατήρηση της υγιούς λειτουργίας
 του καρδιαγγειακού, γαστρεντερικού και αναπνευστικού συστήματος.
 Η θρεπτική τους αξία, λοιπόν, είναι σημαντική και η δράση του απλώνεται
 σε ένα μεγάλο πεδίο καταστάσεων, από τις οποίες ακολουθούν οι 10 σημαντικότερες.


1. Eπιδρούν θετικά στα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα και μειώνουν την «κακή»

2. Μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων

3. Βοηθούν στην οικοδόμηση γερών δοντιών και οστών

4. Βοηθούν τον εγκέφαλο να λειτουργεί σωστά

5. Σας προστατεύουν από την οστεοπόρωση

6. Βοηθούν στην απώλεια βάρους

7. Χαρίζουν στον οργανισμό σας καλά λίπη 

8. Εμποδίζουν την αύξηση του σακχάρου στο αίμα

9. Μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης Αλτσχάιμερ

10. Ενισχύουν την άμυνα του ανοσοποιητικού συστήματος

Διατροφική αξία στα 100γρ περιέχονται

Ενέργεια 
755 θερμίδες

Πρωτεΐνη 
7,1 γραμμάρια

Υδατάνθρακές 
23,3 γραμμάρια

Ολικό Λίπος 
52,1 γραμμάρια

Κορεσμένα 
8,6%

Μονοακόρεστα 
59,7%

Πολυακόρεστα 
31,7%

ω-3 
0,5%

ω-6 
31,2%

Νερό 
5,2 γραμμάρια

Ασβέστιο 
405 mg

Κάλλιο 
4,7 mg

Μαγνήσιο 
720 mg

Νάτριο 
2,5 mg

Σίδηρος 
3,0 mg

Φώσφορος 
1235 mg

Χρώμιο 
14,3 mg

Βιταμίνη E 
25.87 mg

Φυλλικό οξύ 
29 mcg

Το αμύγδαλο έχει σημαντικές αντιοξειδωτικές, αντικαρκινικές και προστατευτικές 
ιδιότητες, κυρίως λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του σε βιταμίνη Ε. 
Προστατεύει από εκφυλιστικές ασθένειες τον οργανισμό και προλαμβάνει 
την γήρανση των ιστών και των κυττάρων.
 Η βιταμίνη Ε είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό διαλυτό σε λιπαρά, που απαιτείται
 για τη διατήρηση της ακεραιότητας της κυτταρικής μεμβράνης, 
των βλεννογόνων των μεμβρανών και του δέρματος και συμβάλλει
 στην προστασία από τις επιβλαβείς ελεύθερες ρίζες οξυγόνου.
 Περιέχουν επίσης πολλές σημαντικές βιταμίνες του συμπλέγματος Β,
 όπως ριβοφλαβίνη, νιασίνη, θειαμίνη, παντοθενικό οξύ, βιταμίνη Β-6, και φυλλικό οξύ. 
Αυτές οι βιταμίνες λειτουργούν ως συν-παράγοντες ενζύμων,
 που εμπλέκονται στον κυτταρικό μεταβολισμό .
Τα αμύγδαλα, δεν περιέχουν γλουτένη και χρησιμοποιούνται πολύ 
για την παραγωγή τροφίμων «ελευθέρων γλουτένης». 
Όπως είναι ευνόητο, είναι μια εξαιρετική επιλογή για τα άτομα με αλλεργία
 ή δυσανεξία στη γλουτένη , άτομα που πάσχουν από κοιλιοκάκη
Περιέχουν αρκετά μέταλλα, όπως μαγγάνιο, κάλιο, ασβέστιο, σίδηρο, 
μαγνήσιο, ψευδάργυρο και σελήνιο.
Περιέχουν επίσης ασβέστιο, πρωτεΐνες, κάλιο, φώσφορο, σίδηρο και μαγνήσιο. 
Στοιχεία τα οποία συντελούν στη διατήρηση της καλής υγείας. 
Μια σημαντική ιδιότητα των αμυγδάλων, είναι η μείωση των επιπέδων
 της κακής χοληστερίνης, της λεγόμενης LDL, ενώ παράλληλα ρυθμίζει 
τη συνολική χοληστερίνη. 
Αποτέλεσμα είναι η προστασία της καρδιάς από καρδιαγγειακά νοσήματα. 
Παράλληλα, οι φυτικές ίνες που περιέχονται, συμβάλλουν στη σωστή 
λειτουργία του γαστρεντερικού συστήματος.
Επίσης από ορισμένες μελέτες φαίνεται ότι υπάρχει κάποια προστατευτική
 δράση σε περιπτώσεις καρκίνου του παχέος εντέρου.
Η συστηματική βρώση αμυγδαλών, προστατεύει τον οργανισμό από ιώσει
ς και κρυολογήματα, ενισχύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα. 
Ενώ παράλληλα καταπολεμά τα συμπτώματα κρυολογήματος και συμβάλλει
 στη γρήγορη ανάρρωση κατά τη διάρκεια κρυολογήματος.
Τα μονοακόρεστα λίπη που περιέχει το αμύγδαλο, συμβάλλουν στη ρύθμιση
 και σταθεροποίηση του βάρους, ενώ παράλληλα η περιεκτικότητα του
 σε πρωτεΐνη, προστατεύει και ενισχύει τη δομή των μυών όπως επίσης 
το ασβέστιο που περιέχει συμβάλλει σημαντικά στην πρόληψη της οστεοπόρωσης.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι να αμύγδαλα έχουν αντιφλεγμονώδεις
 και επουλωτικές ιδιότητες, αν και υπάρχουν βότανα στην ελληνική φύση 
που έχουν τις ίδιες ιδιότητες με πολύ καλύτερα αποτελέσματα.
Η πυκνότητα σε θρεπτικά στοιχεία στα αμύγδαλα, όπως είναι οι φυτικές ίνες, 
οι πρωτεΐνες και τα μονοακόρεστα λιπαρά, τα κάνουν πολύ καλή τροφή
 για τους διαιτούντες, καθώς προκαλούν εύκολα το αίσθημα του κορεσμού
 και της ικανοποίησης, με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται 
λιγότερες τάσεις για λαιμαργία. 
Τέλος, η περιεκτικότητά τους σε Β βιταμίνες και ψευδάργυρο, μειώνει 
σημαντικά τις λιγούρες για κάτι γλυκό, βοηθώντας έτσι σημαντικά 
στην απώλεια κιλών.
Αμυγδαλέλαιο
Τo αμυγδαλέλαιο – το λάδι που παραλαμβάνεται από τα αμύγδαλα - θεωρείται
 εξαιρετικά μαλακτικό. 
Βοηθά το δέρμα να διατηρεί την απαλή υφή του και προστατεύει από την ξηρότητα. Χρησιμοποιείται στη μαγειρική, αλλά και ως "φορέας ή έλαιο βάσης" 
τόσο για παραδοσιακά όσο και για σύγχρονα φάρμακα, στην αρωματοθεραπεία, 
στην βιομηχανία καλλυντικών.

Αμυγδαλόγαλο
Το αμυγδαλόγαλο είναι ένα πολύ θρεπτικό και εύπεπτο φυτικό γάλα 
που περιέχει 50% περισσότερο ασβέστιο από τα ζωικά γάλατα με καλύτερη
 απορρόφηση από το σώμα μας και χωρίς καθόλου τοξίνες. 

Τα αμύγδαλα είναι καλύτερα ωμά από ψητά.

Όταν αγοράζετε συσκευασμένα αμύγδαλα να προτιμάτε αυτά που είναι ωμά
 γιατί τα ψητά μπορεί να έχουν ψηθεί σε ανθυγιεινά λίπη.
Τα ωμά αμύγδαλα δεν είναι «ακριβώς ωμά»
.
Δεδομένου ότι έχουν παρουσιαστεί κάποια δείγματα σαλμονέλας, 
κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ο FDA έχει εγκρίνει
 διάφορες μεθόδους παστερίωσης που να είναι αποτελεσματικοί 
στην επίτευξη της μείωσης πιθανής μόλυνσης των αμυγδάλων,
 ενώ παράλληλα δεν επηρεάζει την ποιότητα τους.
Αλλεργία στα Αμύγδαλα
Τα αμύγδαλα μπορεί να προκαλούν αλλεργία σε ορισμένα άτομα.
 Αναφέρεται ότι η αλλεργία στα αμύγδαλα δεν είναι τόσο κοινή, 
όπως αυτή σε άλλους ξηρούς καρπούς, όπως το καρύδι, το κάσιους, το φιστίκι κλπ. 
Ο τύπος και η σοβαρότητα των συμπτωμάτων μπορεί να ποικίλει από άτομο σε άτομο. 
Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν εμετό, διάρροια, πόνο στην κοιλιά, 
πρήξιμο στα χείλη, πρήξιμο στο λαιμό που ίσως οδηγεί σε δυσκολία στην αναπνοή, 
αίσθηση δυσφορίας και άλλα πιο σοβαρά προβλήματα. 
Ως εκ τούτου, πρέπει να δίνεται προσοχή σε άτομα με αλλεργία στο καρύδι
 ή στους ξηρούς καρπούς γενικότερα κατά τη χρήση παρασκευασμάτων
 διατροφής που πιθανόν περιέχουν αμύγδαλο ή προϊόντα τους. 
Η δριμύτητα των αλλεργικών αντιδράσεων εξαρτάται από ποια πρωτεΐνη
 του αμυγδάλου ο ασθενής έχει γίνει αλλεργικός.